18/01 - 19/01

Verjaardag in Alta

Zoals jullie allemaal wel weten was het kort na nieuwjaar tijd voor een nieuw feest, namelijk mijn verjaardag. In plaats van deze uitgebreid te vieren tijdens dat weekend, had Toril een week later een verrassing in petto waarvoor we naar Alta moesten rijden.

Na een rustig ontbijt waren we klaar om te vertrekken met onze felblauwe Hyundai 20. Toril vertrok met een bang hartje want om Alta te bereiken moet je over Sennalandet rijden. Dit is een soort van plateau op ongeveer 300m hoog dat erom bekend staat te sluiten bij slecht weer. Gelukkig was er die dag geen slecht weer voorspeld maar we wisten wel dat het koud zou worden. In Hammerfest vertrokken we bij -8, in Alta zouden we aankomen bij -14. Eens Skaidi gepasseerd begonnen we het dan ook al snel aan de thermometer te zien. -10 werd -15. -15 werd al snel -20. En zo ging het maar door. Op het topje van Sennalandet gaf de thermometer een heerlijke -32 graden Celsius aan. Dit moesten we toch eens een keertje voelen! En dus stopten we aan de kant van de weg voor een (weliswaar korte) wandeling en een aantal foto’s. Je voelde de koude meteen op je ademhaling slaan en ook vingers en tenen ondervonden de koude snel. Na de volle 10 minuten zaten we alweer in onze auto, mét zetelverwarming op. Daarna reden we verder naar Alta waar het bijna zo’n 20 graden warmer was.

Op onze eerste dag stond er wat shopping gepland aangezien ik bijvoorbeeld spijkerschoenen wou kopen om te kunnen lopen op ijzige ondergrond. Daarnaast stonden er ook nog ‘fjellski’schoenen op het verlanglijstje om in April onze tocht over Finnmarksvidda te maken. In Alta zijn er toch net iets meer winkels met een net iets groter aanbod dan in Hammerfest. Na een half dagje winkelen hadden we er wel genoeg van. (Toril is niet zo’n groot shoppingtalent) Na ons in te checken in het hotel, hadden we nog een etentje gepland met Benjamin die toevallig in Alta was voor een cursus.

Maar de kers op de taart van het verjaardagscadeau stond toch wel op zondag gepland! Dit was namelijk een hondensledetoer bij ‘Trasti & Trine’. We stonden goed op tijd op zodat we zo goed als alles van het ontbijtbuffet konden proberen. Na ons helemaal vol te steken met al dat ontbijtlekkers waren we om 10:00 klaar om opgehaald te worden. Het was een HEERLIJKE dag. We hadden ons geen beter weer kunnen wensen om deze activiteit te doen. Het was dan officieel nog wel ‘mørketid’ maar omdat er geen wolkje aan de lucht was, werd het toch wel heel licht buiten. Geen wolken betekent natuurlijk ook wel koude temperaturen. De thermometer zou die dag niet hoger komen dan -14 graden. Gelukkig staat er in Alta niet zo veel wind en was het dus nog dragelijk. 

Eens aangekomen bij Trasti & Trine kregen we ons een lekker warm pak aangemeten en échte winterschoenen. Daarna volgde een korte uitleg en kregen we vier namen toegedeeld. Deze vier honden zouden onze beste vriendjes die dag worden en ervoor zorgen dat we vooruit zouden gaan. Bij ‘Trasti & Trine’ hebben ze zo’n 60-tal honden en tussen hen moesten we op zoek gaan naar: Tinder, Face, Bacon en Suruku. In plaats van direct op de slee te springen moesten we de honden zelf klaarmaken voor de trip. Dat betekende: ze zoeken, het juiste harnas aandoen (ook honden hebben maten) en ze voor de slee spannen. Hoe dit is verlopen zien jullie in de foto’s hiernaast.

Het was ongelofelijk om te zien hoe extatisch de honden waren om te vertrekken. Het leek wel dat ze graag de hele dag zouden lopen en springen! Met onze vier honden klaar om de wijde wereld in te trekken (lees: de vorige sleeën te volgen) nam ik als eerste plaats achter het ‘stuur’ en was Toril mijn copiloot (lees: slachtoffer om op de slee te zitten). Deze honden zijn zo goed getraind dat ze de vorige sleeën zonder enig probleem volgen. Je moet dus niet echt sturen al kan het wel helpen om in de bochten een beetje te gaan hangen. De belangrijkste opdracht voor de stuurman of -vrouw is het remmen. De honden houden geen rekening met bomen, bochten, heuvels, voorliggers enzovoort. Als je niet remt lopen ze gewoon over de slee van de voorliggers zonder verpinken. Er werd ons verteld dat het bij bepaalde heuvels wel eens nodig zou kunnen zijn om de slee een duwtje te geven om de honden te helpen maar dat was in ons geval nooit nodig. De eerste 10km nam ik voor mijn rekening en de tweede 10km waren voor Toril. Echt een heerlijke rit in een prachtig Noors landschap langs de Alta-rivier. Voor al wie ons ooit zou bezoeken in de winter is dit toch een regelrechte aanrader!

Het is ook heel erg leuk om te zien hoe elke hond zijn eigen speciale karakter heeft en de dingen op zijn eigen manier doet. Zo was Bacon bij elke stop een beetje zoals ‘een lekke band’. Hij sprong meteen in de losse sneeuw naast het pad. Sukuru daarentegen was ‘de zot’ van de groep. Als je de foto’s bekijkt, snap je wel wat ik bedoel. Tinder ontpopte zich tot ‘de leider’ van de groep die de slee zelfs op zijn eentje zou kunnen trekken en Face was de rustigheid zelve. Die deed gewoon zijn job. Niet meer. Niet minder.

Na de tocht stond er ons nog een pot koffie met zelfgemaakte brownies te wachten. Een leuke afsluiter van een geweldig leuke ervaring!

Maar het was nog maar 13:30 en we wilden nog wel wat meer van het weinige daglicht genieten. Eens terug aan het hotel pakten we de auto, deden onze langlaufkleren aan en reden naar de ‘stadspiste’. Deze piste loopt door een aantal buurten van Alta en is een leuke manier om wat van het stadje te zien en een uitzicht te krijgen over de hele stad. Na een uurtje of twee skiën voelden we ons voldaan zodat we met de auto weer huiswaarts keerden.

Echt een superleuke verjaardag en alweer een bucket-list item om af te vinken!